Szlaki turystyczne

SZLAKI TURYSTYCZNE

Szlaki turystyczne trasa wycieczkowa oznaczona specjalnymi symbolami wyznaczającymi jej przebieg i ułatwiającymi odnalezienie właściwej drogi.
Szlaki dzielą się na:

szlaki piesze (górskie i nizinne)

szlaki rowerowe (górskie i nizinne)

szlaki wodne (żeglarskie i kajakowe)

szlaki jeździeckie (górskie i nizinne)

szlaki narciarskie (górskie i nizinne)

szlaki motorowe (trasy turystyczne)

inne szlaki turystyczne

Ponadto pośród szlaków pieszych, oprócz podstawowych szlaków turystycznych, wyróżnia się szlaki spacerowe, szlaki dojściowe i ścieżki dydaktyczne (np. przyrodnicze, historyczne). Szlaki rowerowe nie mają nic wspólnego z drogami rowerowymi w rozumieniu Ustawy "Prawo o ruchu drogowym". Szlaki turystyczne są znakowane w celu ułatwienia turystom dotarcia do najciekawszych miejsc regionu. Szlaki lądowe wykorzystują biegnące w terenie drogi i ścieżki, szlaki wodne przebiegają zaś przez pławne akweny i cieki wodne. Ze względów historycznych większość szlaków w Polsce ma oznakowanie zgodne z instrukcją znakowania szlaków turystycznych PTTK. W Polsce na obszarze parków narodowych i rezerwatów przyrody są to zazwyczaj jedyne dopuszczalne trasy, po których mogą poruszać się turyści bez specjalnego zezwolenia. Historia
Powstałe w 1873 r. Galicyjskie Towarzystwo Tatrzańskie (potem Towarzystwo Tatrzańskie i Polskie Towarzystwo Tatrzańskie) za jeden z celów postawiło sobie zachęcanie do zwiedzania gór, ułatwianie dostępu i pobytu w nich turystom. Realizując te cele od roku 1874 rozpoczęto budowę m.in. ścieżek turystycznych. Z czasem zaistniała potrzeba umieszczania na ścieżkach dodatkowych znaków orientacyjnych - głównie malowanych farbą. Pierwszy polski szlak za pomocą drogowskazów wyznakował Leopold Wajgel już w 1880 (Krasny Łuh - Howerla). Począwszy od 1887, gdy Walery Eljasz wyznacza szlak do Morskiego Oka rozpoczęto udostępnianie tatrzańskich dolin, aż po śmiałe szlaki graniowe, takie jak np. Orla Perć (ks. Walery Gadowski w latach 1903-1906). Od 1906 r. powstają pierwsze szlaki turystyczne w Beskidach Zachodnich. Z początku szlaki turystyczne malowano cynobrem (czerwony minerał - siarczek rtęci (HgS)). Było to podyktowane bardzo dużą trwałością tak powstałych znaków. Miały one postać pojedynczego czerwonego paska. Później dla lepszej widoczności znaku zaczęto dodawać drugi pasek biały, co jednak upowszechniło się dopiero po 1914 roku. Pierwszą szczegółową instrukcję znakowania szlaków zaproponował w roku 1924 Feliks Rapf. W niej już znalazł się znak szlaku pieszego znany w Polsce dzisiaj - dwa białe paski z kolorowym w środku (5 kolorów do wyboru). Szlaki znakowane Gór Opawskich pozwalają dotrzeć do wszystkich prawie najciekawszych miejsc. Latem 1997, po dziesięciu latach, Oddział PTTK w Głuchołazach odnowił znakowania, a w tym roku zamierza założyć nowe drogowskazy. Także czeskie szlaki są dobrze utrzymane. Na drogowskazach czeskich podawane są, zamiast czasu przejścia, odległości w kilometrach. Sieć szlaków znakowanych ma długość 75 km (razem z czeskim 81 km) i jest jedną z najgęstszych w Sudetach. Największe węzły szlaków znakowanych znajdują się w Pokrzywnej (kemping ?REMI"), Jarnołtówku, Głuchołazach Zdroju i przy Schronisku PTTK ?Pod Kopą Biskupią". Wzdłuż niektórych szlaków biegną ścieżki przyrodnicze. W przewodniku opisano wszystkie szlaki znakowane Gór Opawskich (13 tras), 21 tras nie znakowanych, oraz 3 szlaki na Přičny vrch k. Zlatych Hor. Szlak czerwony (trasy 1, 2, 3, 4) umożliwia poznanie najważniejszych atrakcji Gór Opawskich. Można go przebyć w ciągu jednego dnia (9-10 godzin). Trasa ta ma stare tradycje, tuż przed II wojną światową przez Głuchołazy, Biskupią Kopę i Prudnik biegł ?krajowy szlak turystyczny" z Saary na Górę Św. Anny (jednak tego fragmentu nie zdążono wyznakować). Kilkanaście lat temu chciano przedłużyć znaki przez Gierałcice do Paczkowa, dla połączenia z Głównym Szlakiem Sudeckim.