Programy graficzne

PROGRAM GRAFICZNY - PRGOGRAM KOMPUTEROWY DO TWORZENIA GRAFIKI

Cyfrowe obrazy oglądamy codziennie w kolorowych pismach czy na plakatach. Nawet wtedy, gdy wyglądem przypominają fotografie, możemy być pewni, że zostały przetworzone przez komputer. Wszystko to dlatego, że oprogramowanie graficzne pozwala usunąć czerwone oczy na zdjęciu, wygładzić zmarszczki lub zaprojektować wizytówkę bądź papier firmowy. Powyższe przykłady to tylko najprostsze zastosowania aplikacji graficznych.

O tym, jakie są, czym się cechują i na co powinniśmy zwrócić uwagę podczas pracy z nimi, piszemy w Raporcie ENTERA. Publikujemy również zestawienie dostępnych na rynku programów graficznych i prezentujemy te, które naszym zdaniem są najlepsze.

Jakie są?
Grafika komputerowa dzieli się na dwie główne kategorie: obrazy rastrowe i grafikę wektorową. Prace tworzone za pomocą takich programów, jak Adobe Photoshop, Corel Photopaint, Painter są bitmapami (rastrami). Obrazki tworzone przez programy ilustracyjne (Corel Draw, Adobe Illustrator, Freehand) są grafiką wektorową. Zrozumienie różnicy między tymi dwoma rodzajami grafiki ułatwia tworzenie i modyfikowanie obrazków cyfrowych.

Bitmapy
Obrazy bitmapowe, zwane również rastrowymi, składają się z siatki ­ czyli rastra ­ małych kwadracików zwanych pikselami. Każdy piksel w obrazie bitmapowym ma swoje miejsce i kolor. Na przykład koło na rysunku obrazu bitmapowego jest zbiorem pikseli położonych w tym miejscu i zabarwionych tak, by sprawiały wrażenie koła. Pracując z obrazami bitmapowymi modyfikuje się grupy pikseli, a nie obiekty i kształty.
Bitmapy są najczęściej wykorzystywanym rodzajem grafiki przy pracy z obrazami o płynnych przejściach tonów, takimi jak fotografie lub obrazy stworzone w programach do malowania, ponieważ mogą one odzwierciedlić subtelne gradacje cieni i kolorów. Obrazy bitmapowe zależą od rozdzielczości ­ składają się z określonej liczby pikseli. Z tego powodu mogą być zatarte i pozbawione niektórych szczegółów, jeśli zmieni się ich rozmiar na ekranie lub wydrukuje w większej rozdzielczości niż ta, z jaką zostały utworzone.>
Grafiki wektorowe
Grafika wektorowa składa się z linii prostych i krzywych, zdefiniowanych przez obiekty matematyczne ­ wektory. Wektory opisują grafikę w kategoriach geometrycznych. Jeśli na przykład w programie wektorowym chce się narysować koło, program utworzy je na podstawie wzoru matematycznego opisującego kształt, rozmiar i położenie. Koło można następnie przesuwać oraz zmieniać jego wielkość i kolor, a grafika nie straci przy tym na jakości. Grafika wektorowa nie zależy od rozdzielczości, tzn. nie jest określana przez stałą liczbę pikseli i jest zawsze odtwarzana z maksymalną rozdzielczością dowolnego urządzenia wyjściowego. Z tego powodu grafika wektorowa najlepiej nadaje się do tworzenia grafiki tekstowej (zwłaszcza z małą czcionką), wizytówek, emblematów, znaków firmowych, gdzie linie muszą być ostre i wyraźne niezależnie od wielkości, w jakiej są odtwarzane.
Bez względu na to, w jakim programie pracujemy, monitor zawsze wyświetla grafikę jako piksele ­ ekran składa się z siatki pikseli. Dlatego np. narysowane w programie wektorowym koło może na monitorze wydawać się kanciaste, co nie będzie widoczne na wydruku.
Cechy charakterystyczne
Profesjonalne programy graficzne składają się z kilku elementów, które sprawiają, że to właśnie ta, a nie inna aplikacja jest przeznaczona do profesjonalnych zastosowań.
Na przykładzie Adobe Photoshop (bitmapa) i Corel Draw (wektor) pokażemy ich cechy charakterystyczne.
Warstwy
Nowy dokument składa się jedynie z tła; można o nim myśleć jako o kadrze, w którym znajdzie się obrazek. Do dokumentu można dodać jedną lub więcej warstw. Umożliwiają one zmianę określonych obszarów obrazka bez wpływania na inne dane. Pozwalają także zorganizować złożony rysunek, elementy należące do jednej kategorii można umieścić na wspólnej warstwie (np. jedna warstwa zawiera tekst, inna tła, a jeszcze inna elementy główne). Na danej warstwie rysuje się, zmienia treść, wkleja elementy, posługuje maskami i przemieszcza obiekty, nie naruszając przy tym zawartości pozostałych warstw obrazu. Tak więc można do woli eksperymentować z różnymi kombinacjami grafiki, tekstu, efektów specjalnych, przezroczystości i trybów mieszania warstw. Dopóki warstwy nie zostaną połączone, każda z nich pozostaje częścią obrazu niezależną od pozostałych. Kolejność warstw oraz ich właściwości mogą być zmieniane, tak aby można było modyfikować, drukować i wyświetlać wszystkie warstwy razem lub oddzielnie.
Krzywa Beziera
Stosowana przede wszystkim w programach wektorowych (ale w rastrowych także, np. podczas szparowania) krzywa Beziera służy do precyzyjnego wykreślania skomplikowanych kształtów. Krzywa definiowana jest przez położenie czterech punktów kontrolnych położonych na końcach linii (węzłach) stycznych do wierzchołków. Długość i kąt nachylenia stycznych definiują sposób, w jaki ścieżka odchyla się od linii prostej na odcinku między węzłami.
Wypełnienia
Narysowane lub zaznaczone obiekty można w programach wypełniać dowolnym kolorem, gradientem lub teksturą. W ten sposób nie musimy zamalowywać powierzchni określonym kolorem. Wystarczy wybrać narzędzie wypełniania i "wlać" farbę w wybrany obszar. Wypełnienie gradientem pozwala na tworzenie przejść barwnych tonalnych, rozchodzących się pod dowolnym kątem. Tekstura natomiast pozwala zapełnić obiekt stworzonym wcześniej (lub zawartym w programie) wzorem.
Tekst
Nawet najlepiej wykonana grafika użytkowa jest niczym bez napisów, które informują odbiorcę o treści np. reklamy. Możliwość dodania tekstu do grafiki jest jednym z ważniejszych elementów aplikacji graficznych. Tryb wprowadzania tekstu to możliwość wyboru napisów o dowolnej wielkości, kroju czcionki, kolorze czy teksturze . Jednak wymienione możliwości to tylko funkcje podstawowe. Profesjonalne programy pozwalają na regulację interlinii (odstęp między wierszami), wielkości spacji (odstęp między wyrazami), kerningu (odstęp pomiędzy literami). Poza tym narzędzia tekstowe sprawdzają poprawność ortograficzną wprowadzanych tekstów.
Interfejs
Porządek nie zawsze króluje na biurku artysty, ale każdy grafik wie, gdzie leżą jego narzędzia. Interfejs aplikacji graficznej jest komputerowym odpowiednikiem biurka. Z tego względu jego najważniejszą cechą jest elastyczność, która pozwoli dostosować interfejs do indywidualnych potrzeb użytkownika. Corel do tego zagadnienia podszedł poprzez szereg menu, które można wywołać skrótami klawiaturowymi i, kiedy już są niepotrzebne, zwinąć do postaci wąskiego paska. Adobe promuje palety z zakładkami odpowiadającymi poszczególnym menu, które można dowolnie łączyć i przenosić. Moim zdaniem ta opcja zajmuje mniej miejsca i sprawia wrażenie bardziej uporządkowanej.
Palety narzędzi
Im więcej narzędzi, tym zazwyczaj większe możliwości tworzenia i modyfikacji obrazu. Do standardowego inwentarza należą te, które widać na rysunku i żaden grafik nie zamieni tego zestawu na np. kolekcję narzędzi malarskich (takich jak w Painterze). Wszystko, to dlatego, że dużo częściej sięga się do podstawowych narzędzi, typu nożyczki do kadrowania, niż farb akwarelowych. Jednak te ostatnie są użytecznym dodatkiem.

---